Naar Bozar geweest

Donderdag heb ik de tentoonstelling "Brazil, Brasil" bezocht in Bozar.
Ik vond het hoog tijd om nog eens aan een culturele activiteit deel te nemen en had me dus ingeschreven bij UPV voor de rondleiding. (UPV is "uitstraling permanente vorming" van de VUB en richt allerhande lezingen en culturele activiteiten in voor iedereen.)
Europalia staat deze keer helemaal in het teken van Brazilië.
Ik dacht dat dat wel interessant kon zijn, want van Brazilië kende ik nog niet erg veel.
De tentoonstelling was wel de moeite waard, maar, helaas helaas : de gids was vreselijk. In de eerste, vrij donkere zaal, waar één kunstwerk stond, begon hij zijn lesje af te rammelen. En die spraakwaterval stopte niet meer. Hij babbelde een kwartier vooraleer we naar de tweede zaal togen. En daar bleef hij weer het zelfde herhalen. En we bleven weer zo lang staan in een zaal waar weinig te zien was. We waren als eerste binnengegaan, maar heel wat groepen haalden ons met gemak in. Ik dacht dat de tentoonstelling misschien maar klein was, en dat hij ons daarom zo lang aan het lijntje moest houden. Onze rondleiding moest normaal 1,5 uur duren. Maar na een uur hadden we nog bijna niets gezien. Ik begon me ongelooflijk te ergeren aan die man, die dan nog als stopwoord in elke zin het woord 'eigenlijk' gebruikte. En als je daar begint op te letten....
Na een uur besloot ik om alleen verder te gaan. En daar kwamen de ruime lichte zalen met modernere Braziliaanse kunstwerken. Veel mooier dan de werken uit de koloniale periode, maar deze heb ik allemaal heel wat sneller moeten bekijken.
Als ik even mijn oor te luisteren legde bij andere gidsen, vernam ik wat over de schilderijen zelf en niet alleen algemeenheden over Brazilië.
Wij, met ons groepje van acht, hadden gewoon pech dat we een slechte gids hadden.
Besluit :
In je eentje rond gaan, met ev. een audiogids, is een veel betere optie.
Nu is mijn bezoek aan bozar tegengevallen, gewoon door die ergerlijke gids.
Jammer.

Johanna Schopenhauer en Andries Cornelis Lens

Ik heb in de bib weer een heel interessant boek op de kop getikt : "Een vrouw op reis : België anno 1828 volgens Johanna Schopenhauer."
Johanna was de moeder van de beroemde filosoof, Arthur Schopenhauer.
In het begin van de negentiende eeuw was de moeder bekender dan de zoon en werd de jonge filosoof geplaagd met de vraag of hij werkelijk de zoon van zijn bekende moeder was.
Als jonge weduwe trok Johanna naar Weimar en werd ze opgenomen in de kring van Goethe. In de culturele sfeer van Weimar werd Johanna zelf literair actief.
Terwijl Johanna bekendheid genoot, probeerde haar zoon als filosoof tevergeefs naam te maken in het Berlijn dat gedomineerd werd door Hegel en zijn navolgers.
Tussen de twee schrijvende Schopenhauers kwam het tot een bitter conflict.
(Bedenking van mijzelf : zou zijn moeilijke relatie met zijn moeder niet de oorzaak zijn van zijn bepaald kleinerende uitspraken over vrouwen in zijn filosofische uiteenzettingen ? Zijn moeder was een zeer intelligente vrouw. Dus wist hij heel goed dat vrouwen niet dommer zijn dan mannen. Hij wou gewoon zijn moeder pesten, denk ik. Helaas werd zijn filosofie heel serieus genomen, en gingen zijn denkbeelden heel lang mee, als absolute waarheid...)
Johanna reisde, samen met haar dochter, o.m. door België.
Twee vrouwen alleen op reis was in die periode vrij uitzonderlijk.
Met haar status van weduwe genoot zij echter de grootste vrijheid die een vrouw in de achttiende en negentiende eeuw kon hebben.
Zij reisde per postkoets van de ene stad naar de andere.
...
En wat lees ik hier op blz. 99 ?
"Een ander altaarstuk, een Verkondiging, moet ik nog vermelden. Het is van de beroemde schilder Lens, die nu als tachtigjarige grijsaard in Brussel leeft. Hoewel hij wegens zijn hoge leeftijd penseel en palet opzij heeft moeten leggen, hangt hij nog steeds met hetzelfde enthousiasme aan de kunst, die hem vanaf zijn vroegste jeugd bezielde. Ook als auteur verwierf hij een belangrijke naam in de kunstwereld : een werk van hem over de goede smaak in de kunst wordt door kenners geprezen, en ook de even grondige als geleerde verhandeling over de kledij in de Klassieke Oudheid wordt uiterst voortreffelijk gevonden."
Andries Cornelis Lens ?
Zou dat familie zijn ?
Ik heb even gegoogled en er blijkt een uitgebreide wikipedia-pagina te bestaan over deze Lens.
En blijkbaar moet er een werk van hem hangen, hier in de Hanswijkbasiliek te Mechelen. Wat een mens allemaal verneemt.
Ik zal daar toch eens een kijkje moeten gaan nemen.

Happy Feet niet zo happy

Al enkele dagen zit ik met een pinguin in mijn hoofd.
Een pinguin ?
Ja, je weet wel, die pinguin die in Nieuw-Zeeland op het strand was gevonden. Dat beestje was de weg kwijt geraakt en had duizenden kilometers gezwommen, weliswaar een tikkeltje in de verkeerde richting. Hij had honger en dorst en hield het witte zand voor sneeuw. Zijn maag zat dus vol wit zand. Enfin, om een lang verhaal kort te maken : mensen hebben heb gered en hij mocht bekomen van zijn avontuur in een veilige omgeving, omringd door wetenschappers.
Hij kreeg een naam : Happy Feet (naar de pinguin uit een Disney-film).
Maar, zoals zo vaak gebeurt met goedbedoelende mensen, vorige week achtten ze de tijd rijp om Happy Feet zijn "vrijheid" terug te geven.
Hij kreeg een zendertje om. Zo zouden ze zijn tocht naar de Zuidpool kunnen volgen.
Met een groot duur schip voeren ze de oceaan op. En 2000 km (!) van Antarctica verwijderd gooiden ze het beestje in volle zee.
Op het filmpje van de "vrijlating" is duidelijk te zien dat Happy Feet er helemaal geen zin in heeft. Moest dat beest nog 2000 km zwemmen, in de juiste richting...
..
Amper een dag later kwam er al geen enkel signaal meer van het zendertje.
Waar is Happy Feet ?
Waarschijnlijk in de maag van een haai of een orka.
In ieder geval maak ik mij de bedenking : zou Happy Feet niet een iets langer en gelukkiger leven gehad hebben in een zoo ?
Of konden ze dat beestje niet wat verder wegbrengen dan op 2000 km van zijn thuis ?
Ze hadden er dan toch al die duizenden dollars ingestoken. Daar zal het ook niet op aankomen.
Als mensen zich bemoeien met het dierenrijk, loopt het al te vaak slecht af.
Het echte leven is geen Disney-film.

Eén dagje zomer.

Het ergste van een slechte zomer is niet het minder goede weer, maar wel de mensen die de hele tijd zeuren over de slechte zomer. Donkere dagen werken nu eenmaal op het humeur. Dat is een feit.
Ik heb het er zelf ook moeilijk mee. De dagen worden alweer korter en er staat ons een lange winter te wachten. Tja, we moeten er toch mee leren leven. Het is elk jaar zo, in onze contreien : een paar mooie maanden en verder veel donkerte.
Maar ! Vandaag : een uitzonderlijke zomerdag (28°C is er voorspeld).
Hé hé.
Ik spreek met opzet van een zomerdag en niet van een "nazomertje", zoals Frank Deboosere. Nee nee, graag eerst nog wat echte zomer, hoor. Al is het maar één dag.
Wat een woord trouwens : "nazomertje", alsof er niet veel meer af kan, en met de betekenis in zich dat het nu weldra wel echt voorbij is.
....

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat er een gigantische stroompanne was in San Diego en omstreken.
Ik stelde mij al de ongemakken voor die een stroompanne met zich meebrengt. Maar ééntje was ik vergeten. En dat bleek het grootste probleem. Het is daar zo'n 37°C en al de airco is natuurlijk uitgevallen. Dat is puffen, als je overal airco gewend bent.
Hier bij ons is het dus meestal te kil, en ginds véél te warm.
Hé Karen, is het daar ondertussen in orde gekomen ?

Zelf gemaakt !

Omdat ambachtelijke confituur zo veel lekkerder smaakt dan de jam uit de supermarkt, koop ik meestal enkel "ambachtelijk bereide" confituur.
In een hotel kan je dat af en toe ook op de kop tikken.
Nu kwam ik op het idee om dat eens zelf te maken.
Eerste handeling als je iets zelf wil maken, dat je nog nooit gemaakt hebt : de boerinnenkookboek opsnorren. Confituur maken : oh, dat zag er super-eenvoudig uit. En dat is het ook inderdaad.
Ik kocht een kilo pruimen. Heb er nog een paar van weggegooid (te rijp of te onrijp). En koken maar. En roeren maar.
Hier is het resultaat : 1 (één) potje pruimenconfituur. Ambachtelijk bereid door mij. Mmmmmmmmmmmmm.

58 km gefietst.

Maandag heb ik met twee ex-collega's een lange fietstocht gemaakt.
Het was ideaal fietsweer : ongeveer 23 °C en bijna geen wind.
We vertokken aan de Colomabrug en volgden verder heel wat fietsknooppunten :
Langs het Zennegat naar de Netedijk, tot in Lier. Daar een hapje gegeten aan het Zimmerplein. Daarna de route verder gezet, langs O-L-Vrouw-Waver (mijn geboortedorp), Peulis, Bonheiden, en zo terug naar Mechelen.
58 km ! Het was jaren geleden dat ik nog zo'n lange fietstocht had gemaakt.
En het ging goed.
Ik moet toch iéts doen van sportieve activiteiten, nu het lopen nog steeds niet lukt.
Met een kilometertellertje op de fiets, ben ik natuurlijk extra gemotiveerd.
Onze gemiddelde snelheid lag wel maar rond 17 km/uur, terwijl ik dacht dat een normaal gemiddelijk 20 km/uur is. Maar ja, je moet toch goed kunnen rondkijken en genieten van de omgeving, ... en veel babbelen uiteraard. Dat laatste gaat fietsend beter dan lopend. Je trapt minder op je adem.
Zo'n fietstocht is zeker nog voor herhaling vatbaar.

Zomers maanrock

Er hangt een vrolijke sfeer in de stad, vandaag.
Ik zie kleurrijk uitgedoste mensen, in opperbeste stemming, stilaan afzakken naar de Grote Markt, of naar de Vismarkt... Maanrock 2011 baadt (voorlopig ?) in de zon.
Iedereen gelukkig.
(Behalve mensen die daar echt vlak in de buurt wonen en niet houden van harde muziek : die plannen best elk jaar rond deze tijd een weekendje buiten Mechelen...)