Happy Feet niet zo happy

Al enkele dagen zit ik met een pinguin in mijn hoofd.
Een pinguin ?
Ja, je weet wel, die pinguin die in Nieuw-Zeeland op het strand was gevonden. Dat beestje was de weg kwijt geraakt en had duizenden kilometers gezwommen, weliswaar een tikkeltje in de verkeerde richting. Hij had honger en dorst en hield het witte zand voor sneeuw. Zijn maag zat dus vol wit zand. Enfin, om een lang verhaal kort te maken : mensen hebben heb gered en hij mocht bekomen van zijn avontuur in een veilige omgeving, omringd door wetenschappers.
Hij kreeg een naam : Happy Feet (naar de pinguin uit een Disney-film).
Maar, zoals zo vaak gebeurt met goedbedoelende mensen, vorige week achtten ze de tijd rijp om Happy Feet zijn "vrijheid" terug te geven.
Hij kreeg een zendertje om. Zo zouden ze zijn tocht naar de Zuidpool kunnen volgen.
Met een groot duur schip voeren ze de oceaan op. En 2000 km (!) van Antarctica verwijderd gooiden ze het beestje in volle zee.
Op het filmpje van de "vrijlating" is duidelijk te zien dat Happy Feet er helemaal geen zin in heeft. Moest dat beest nog 2000 km zwemmen, in de juiste richting...
..
Amper een dag later kwam er al geen enkel signaal meer van het zendertje.
Waar is Happy Feet ?
Waarschijnlijk in de maag van een haai of een orka.
In ieder geval maak ik mij de bedenking : zou Happy Feet niet een iets langer en gelukkiger leven gehad hebben in een zoo ?
Of konden ze dat beestje niet wat verder wegbrengen dan op 2000 km van zijn thuis ?
Ze hadden er dan toch al die duizenden dollars ingestoken. Daar zal het ook niet op aankomen.
Als mensen zich bemoeien met het dierenrijk, loopt het al te vaak slecht af.
Het echte leven is geen Disney-film.

Eén dagje zomer.

Het ergste van een slechte zomer is niet het minder goede weer, maar wel de mensen die de hele tijd zeuren over de slechte zomer. Donkere dagen werken nu eenmaal op het humeur. Dat is een feit.
Ik heb het er zelf ook moeilijk mee. De dagen worden alweer korter en er staat ons een lange winter te wachten. Tja, we moeten er toch mee leren leven. Het is elk jaar zo, in onze contreien : een paar mooie maanden en verder veel donkerte.
Maar ! Vandaag : een uitzonderlijke zomerdag (28°C is er voorspeld).
Hé hé.
Ik spreek met opzet van een zomerdag en niet van een "nazomertje", zoals Frank Deboosere. Nee nee, graag eerst nog wat echte zomer, hoor. Al is het maar één dag.
Wat een woord trouwens : "nazomertje", alsof er niet veel meer af kan, en met de betekenis in zich dat het nu weldra wel echt voorbij is.
....

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat er een gigantische stroompanne was in San Diego en omstreken.
Ik stelde mij al de ongemakken voor die een stroompanne met zich meebrengt. Maar ééntje was ik vergeten. En dat bleek het grootste probleem. Het is daar zo'n 37°C en al de airco is natuurlijk uitgevallen. Dat is puffen, als je overal airco gewend bent.
Hier bij ons is het dus meestal te kil, en ginds véél te warm.
Hé Karen, is het daar ondertussen in orde gekomen ?

Zelf gemaakt !

Omdat ambachtelijke confituur zo veel lekkerder smaakt dan de jam uit de supermarkt, koop ik meestal enkel "ambachtelijk bereide" confituur.
In een hotel kan je dat af en toe ook op de kop tikken.
Nu kwam ik op het idee om dat eens zelf te maken.
Eerste handeling als je iets zelf wil maken, dat je nog nooit gemaakt hebt : de boerinnenkookboek opsnorren. Confituur maken : oh, dat zag er super-eenvoudig uit. En dat is het ook inderdaad.
Ik kocht een kilo pruimen. Heb er nog een paar van weggegooid (te rijp of te onrijp). En koken maar. En roeren maar.
Hier is het resultaat : 1 (één) potje pruimenconfituur. Ambachtelijk bereid door mij. Mmmmmmmmmmmmm.

58 km gefietst.

Maandag heb ik met twee ex-collega's een lange fietstocht gemaakt.
Het was ideaal fietsweer : ongeveer 23 °C en bijna geen wind.
We vertokken aan de Colomabrug en volgden verder heel wat fietsknooppunten :
Langs het Zennegat naar de Netedijk, tot in Lier. Daar een hapje gegeten aan het Zimmerplein. Daarna de route verder gezet, langs O-L-Vrouw-Waver (mijn geboortedorp), Peulis, Bonheiden, en zo terug naar Mechelen.
58 km ! Het was jaren geleden dat ik nog zo'n lange fietstocht had gemaakt.
En het ging goed.
Ik moet toch iéts doen van sportieve activiteiten, nu het lopen nog steeds niet lukt.
Met een kilometertellertje op de fiets, ben ik natuurlijk extra gemotiveerd.
Onze gemiddelde snelheid lag wel maar rond 17 km/uur, terwijl ik dacht dat een normaal gemiddelijk 20 km/uur is. Maar ja, je moet toch goed kunnen rondkijken en genieten van de omgeving, ... en veel babbelen uiteraard. Dat laatste gaat fietsend beter dan lopend. Je trapt minder op je adem.
Zo'n fietstocht is zeker nog voor herhaling vatbaar.

Zomers maanrock

Er hangt een vrolijke sfeer in de stad, vandaag.
Ik zie kleurrijk uitgedoste mensen, in opperbeste stemming, stilaan afzakken naar de Grote Markt, of naar de Vismarkt... Maanrock 2011 baadt (voorlopig ?) in de zon.
Iedereen gelukkig.
(Behalve mensen die daar echt vlak in de buurt wonen en niet houden van harde muziek : die plannen best elk jaar rond deze tijd een weekendje buiten Mechelen...)

Maar hoe geraak je daar binnen ?

In Mechelen is er een vlietje gelegd in de Lange Heergracht.
Het is de bedoeling van het stadsbestuur om meerdere vlietjes, die verborgen liggen onder het wegdek, terug open te leggen. Dat is mooi voor de toeristen.
Maar : wat doe je met een geheel vernieuwd appartementsgebouw, waar vlak voor de deur plotseling een vlietje ligt ? (Appartementen te huur.)
Daar kan geen mens in of uit.
En, nee, er is geen enkele andere deur...

De helft

De eerste helft van het jaar zit er weer op.
Wat gaat het snel.
Ja, ik weet het. Alleen oude mensen zeggen altijd maar dat het leven toch zo snel gaat. Vroeger, toen ik op school zat, ging alles ontzettend traag. Vooral de les wiskunde. Zelfs de pauzes bleven maar duren en duren. Wandelen en luisteren naar de niet al te interessante verhalen van klasgenotes.
En dan de avonden : die waren helemaal verschrikkelijk. Ik zat nl. op internaat. Alles was even kleurloos. Uren en uren en uren. Gelukkig kon ik wegvluchten in de literatuur. Dàt was mijn redding.
Ik vertoefde dus eigenlijk de hele tijd in een andere wereld. In een mooie, boeiende wereld. Hoe ik het zonder boeken had overleefd, weet ik niet.
Eerst de typische meisjesboeken : Polly, Pitty, Annemieke, Loesje, Goudelsje,... noem maar op. Alle Vlaamse Filmpjes uit die tijd ; maar die waren nogal snel uit : nl. in één avond ; ze telden telkens precies 32 blzn. En daarna Ward Ruyslinck (was één van onze beste schijvers, maar de arme man is nu al totaal vergeten ; nog voordat hij dood is), Jos Vandeloo (idem dito), enz.
Later leerde ik, dankzij mijn man Patrick (die als germanist heel veel kende van literatuur) nog veel meer goeie boeken kennen.
En mijn nichtje Karen, die ook germaniste is, leert me nu nog verder kijken dan de Nederlanden en Europa.
Ik ben momenteel in een prachtig boek bezig, dat ik van haar heb gekregen : the Wind-up Bird Chronicle van Haruki Murakami.
Dus, hier stop ik maar met bloggen.
Geen tijd. Ik moet dringend verder lezen.