Wat mensen zeggen en wat mensen bedoelen.

Het blijft moeilijk.
Elke dag opnieuw word ik ermee geconfronteerd. Mensen zeggen iets, maar bedoelen iets anders. Er wordt zo veel verkeerd begrepen.
In een gewoon gesprek kan je je nog een beetje richten op de klankkleur en de mimiek van de spreker. Bij de schriftelijke taal heb je alleen de tekst ; en die staat daar, zwart op wit. Vandaar dat mails zo makkelijk wrevel veroorzaken.
Je ziet de mimiek niet, je hoort geen stem, je ziet alleen maar die tekst.
Dus moet je in mails nog veel meer op eieren lopen dan in het echte leven.
Mensen zijn zo snel beledigd.

Het draait allemaal om sociologie.
Hoe ga je met mensen om ? Hoe verplaats je je in je medemens ?
Het is een levenslange zoektocht.
Ikzelf dacht dat ik, als vijftiger, al aardig wat bijgeleerd had inzake mensenkennis. Maar toch moet ik soms nog vaststellen dat ik iets of iemand totaal verkeerd heb ingeschat.
Het blijft hoe dan ook aartsmoeilijk...
Vooral omdat, in onze dolgedraaide wereld, de meeste mensen geen tijd en (vooral) geen zin hebben om zich te verdiepen in sociologie of in de psychologie van andere mensen.
Zij vinden het allemaal te vermoeiend.

Sociale contacten zijn wel aangenaam, en iedereen heeft er behoefte aan. Maar als het allemaal zo ingewikkeld is, denk je soms dat het makkelijker is om gewoon zo weinig mogelijk sociaal contact te hebben.
Vandaar dat ik echte éénzaten heel goed begrijp. "Pfff, wat een gedoe. Laat het al maar zo. Het enige wat ik vraag is om met rust gelaten te worden. Ik laat zelf toch ook iedereen met rust."
Maar natuurlijk zit een mens zo niet in elkaar. De homo sapiens is nu eenmaal een sociaal wezen, een kuddedier. Het komt er op aan het juiste evenwicht te vinden. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere.
Heel veel mensen beperken zich tot oppervlakkige sociale contacten, wegens gebrek aan vertrouwen in hun medemens ; wegens te vaak gekwetst.
Mijn jeugdidool, Boudewijn De Groot, zong het al : "... omdat ik nu wel weet : je kunt op niemand bouwen ; je kunt geen mens vertrouwen. Dus droom ik maar. Dus droom ik maar. En vergeet."

Herinneringen

Eergisteren was een belangrijke dag. Ik zou mijn klasgenootje, Karin, terugzien na meer dan dertig jaar. (Oei, wat word ik oud.) Dankzij facebook hebben wij elkaar teruggevonden. Wij twee zaten in Tildonk op internaat. We waren de enige twee internen van onze klas. Dat schept natuurlijk automatisch een band...
We spraken dus af om zeker eens samen te komen.
En wat kan je bij een eerste reünie beter doen dan eens een bezoekje brengen aan je oude school ?
Dus wij samen naar Tildonk.
De schoolpoort stond open (want het was een gewone schooldag), dus wij stapten vrolijk naar binnen. We wilden het daar allemaal eens terugzien.
Wat kwamen er veel herinneringen in ons op !
Weet je nog dit ? Weet je nog dat ?
En wat we allemaal hadden uitgespookt... Al bij al waren wij wel heel brave leerlingen, hoor.
Natuurlijk bleef ons wandelingetje binnen het domein niet onopgemerkt. Vier keer zijn we aangesproken met de vraag of ze ons konden helpen en wat we aan 't zoeken waren.
Maar als we uitlegden dat we oud-leerlingen waren, die uit pure nostalgie eens kwamen kijken, was het ok. Op het einde kwam de onderdirecteur himself nog een praatje maken en wat uitleg geven. De school is fel uitgebreid. Er zijn daar nu ook veel meer afdelingen. Het klooster zelf wacht op restauratie. Alle nonnen zijn er weg. Er leven er nog een paar, maar die wonen nu elders.
Ik had er op het internet al iets over gelezen. De hele site werd een tijdje geleden verkocht aan KVLV voor een symbolische euro. Men gaat er een "belevingscentrum over de eerste wereldoorlog" van maken. Het is belangrijk erfgoed.
De slaapzalen zijn wel verdwenen, en een mooie gang naast de art-nouveau-zaal, is weg.
Maar sommige delen zullen dan toch gered worden.
Het klooster van Waver is wel veel chiquer, maar dat van Tildonk is ouder. Tildonk was het "moederhuis" van de Ursulinen...

Met twee blogs

zet je al eens een tekst op de ene blog, die eigenlijk op de andere blog moest staan.
Ach ja.

.......

Vrolijk Paasfeest, overigens, aan al mijn trouwe lezers. (Een stuk of vijf -) )

Gisteren las ik het stukje van Camps in De Morgen.
Naar aanleiding van de vele paasconcerten dezer dagen,
beweerde hij dat Vlamingen massaal naar de koers gaan kijken, maar nooit luisteren naar Bach...
Kom kom. Spreek voor jezelf, hé.
Ik luister wel naar Bach,
en jij (Camps) was vorig weekend nog belachelijk lyrisch aan 't doen over de ronde van Vlaanderen. "Dit gebroken land heeft een hele held".

Hoe verzin je het ?

Woorden schieten tekort.

Deze zin hebben we de laatste dagen vaak gehoord : "Woorden schieten tekort".
Wat is dat toch met onze taal ?
Waarom vinden we geen woorden, als we troost willen bieden, als we ons medeleven willen uiten ?
Op momenten dat het er echt toe doet, laat onze taal het afweten.
Waarom hèbben we dan een spreektaal ? Een schrijftaal ?
Dan kunnen we even goed (of beter) zijn zoals de dieren, lijkt me.
Die troosten elkaar door gewoon stilletjes bijeen te zitten.
Als mensen één minuutje stil zijn, vinden ze dat al indrukwekkend.
Altijd maar kwetteren, twitteren, zeveren. Misschien moeten we opnieuw leren wat stiller te zijn. Er wordt toch eigenlijk niet zoveel zinvols gezegd.

Ikzelf kreeg in mijn jeugd vaak de opmerking dat ik te stil was.
"Waarom zeg je zo weinig ?"
Nou, er viel niet veel te zeggen.
Dat het mooi weer was, dat het morgen nog beter weer zou worden, dat de ene of de andere een mooie rok aan had, en dat die of die toch maar een raar kapsel had.
Over een boek dat je gelezen had, moest je niet beginnen. De meesten lazen niet graag en snapten niet wat je er aan vond.
Ik was sowieso meer een luisteraar, en ik zocht vaak de stilte op. Nu nog, trouwens.
Er is niets mis met stilte.

En toch vind ik onze taal heel mooi.
Ik kan genieten van het geschreven woord.
Ik kan de woorden proeven.

Maar... waarom schieten woorden toch zo vaak tekort ?

Niks of niks

Gisteravond heb ik mijn oude liefde nog eens ontmoet : het THEATER.
Jan Decorte kwam naar de Mechelse stadsschouwburg, met zijn stuk "Niks of niks".
Opvallend veel jonge mensen in de zaal.
Achteraf hoorden we dat ze voor school "moesten" komen kijken. Ze moesten het naderhand ook bespreken. In onze tijd gingen ze met ons naar het theater op een namiddag. Zeker vijf à zes keer per jaar. Maar dat zal er nu niet meer af kunnen. Het zal niet nuttig zijn voor het bedrijfsleven en enige culturele kennis zal wel niet in de eindtermen zitten.
Maar kom.
Jan Decorte dus.
Patrick en ik hadden hem heel lang geleden al eens bezig gezien in Rijmenam. Een enorm grappig stuk, waarvan ik me nog één gezongen zin herinner : "Vat de koe bij de horens."
Deze keer was het dus het stuk "Niks of niks".
Ik had er vooraf niets over gelezen.
Nu wel : het blijkt een bewerking te zijn van Shakespeare's "Much ado about nothing".
Een zeer vrije bewerking (zoals we van Jan gewoon zijn).
Het was bijzonder geestig.
Jan Decorte is gewoon geniaal.

Te vroeg !

Ik had in oktober wat bloembollen in de grond van mijn bloembakken gestoken.
Kwestie van in de lente te kunnen genieten van het ontluiken van vroege bloeiers.
Toch altijd leuker dan zomaar wat geraniums planten als 't al bijna zomert.
Nu was het in december zo warm dat er al voor nieuwjaar groene sprietjes tevoorschijn kwamen. Ik dacht : ach, als het wat wintert, zullen ze nog wel even wachten.
Maar nu het tot -15°C begon te vriezen, heb ik ze vorig weekend toch maar binnen gehaald. Ik weet niet of die jonge groene blaadjes tegen zo'n vrieskou bestand zijn.

Gevolg : daar heb je de paasbloemen al.
Nu zijn het dus noodgedwongen kamerplanten geworden.
Dat was de bedoeling niet.
Ze zijn er veel te vroeg !
Maar ja, ik vind ze toch weer prachtig.
Eigen kweek.
Op aangename temperaturen zullen we nog wel even moeten wachten.
De eerste paasbloem maakt de lente niet.

Die mat ga ik voor onze deur leggen :