vrijdag 16 december 2011

In het park

ligt de weg rond de grote vijver bezaaid met elzenpropjes.

zondag 11 december 2011

Groot nieuws :


IK KAN TERUG LOPEN !!!!

Binnenkort meer uitleg : op mijn loopblog (die gedurende een jaar even stil lag als ik).
Mijn loopblog is terug te vinden bij "over mij" en bij mijn lijst met blogs.

woensdag 7 december 2011

Het vervolg : Filip in Namibië.


(Copyright ??? Deze foto gaat vandaag duchtig rond in België.)



(Eerst de laatste regels van mijn vorig bericht lezen.)

Dank u, Sinterklaasje.

Wij, Belgen, kregen een mooi sinterklaasgeschenk : een regering.
Eindelijk een regering ! Hoera.
Wat een opluchting.
Zelfs in de buitenlandse pers was het groot nieuws.
België heeft nu een 'gay prime minister'.
Een buitenlandse krant schreef over Di Rupo : "Hij houdt zijn privéleven privé, in een land waar zijn geaardheid weinig ophef veroorzaakt."
En dat is waar.
Wat kan het ons, Belgen, schelen dat onze premier homo is ?
...
Eigenlijk zijn de conservatieve, katholieke en rechtse Vlamingen in die dingen toch wel behoorlijk progressief, bedenk ik nu.
In veel landen zou het absoluut niet kunnen : een homofiele premier.
En hier kraait er geen haan naar. We hebben wel andere dingen aan ons hoofd.
Elio is bij de Vlamingen vrij populair.
Hij doet heel erg zijn best om Nederlands te spreken.
Maar hij vindt het een ongelooflijk moeilijke taal. Hij is nochtans een zeer intelligent iemand, chemicus van opleiding. Dat is niet niks.
Maar niet iedereen heeft een talenknobbel natuurlijk.
Vlamingen die om zijn Nederlands lachen, moeten bedenken dat het Frans van sommige Vlaamse ministers ook niet je dat is.
...
Haha.
Filip De Winter twitterde ooit : "Di Rupo premier ? No way ! Dan verhuis ik naar Namibië !"

Daaag, Filip. Belofte maakt schuld.

zondag 27 november 2011

Een echte Belgische regering in zicht ?

"Ze" hebben een akkoord !
Het nieuws ging als een lopend vuurtje rond.
Nadat de rating van België op de internationale markt was gezakt, van AA+ naar AA of zoiets, hebben "de onderhandelaars" eindelijk een akkoord.
Een zoveelste theaterstuk werd de voorbije week nog opgevoerd : weer naar de koning, weer verder moeten doen. Wat moesten ze anders ?
Geen enkele Belg wou er nog wat van horen. Maar je kon niet anders dan ervan horen. Op radio, tv, internet, kranten. Overal.
.
En plotseling is het gelukt.
Hoe verzoen je socialistische standpunten met neo-liberale ? Het moet wel aartsmoeilijk zijn.
Ik zou niet graag aan de onderhandelingstafel gezeten hebben. En hele nachten vergaderen. Kunnen die dat niet op normale werkuren doen ?
Enfin, ik ben benieuwd naar de nieuwe regering. Die is er nog niet, maar ze gaat er dus toch komen. Hoi hoi. Of er daarna iets goeds van komt. Ik heb er grote twijfels over.
Maar kom : er zijn weer compromissen gesloten. Het ging deze keer wel hééél moeilijk.
België kampioen van het compromissen sluiten ? Nee, zelfs die titel zijn we nu wel kwijt. Het heeft veel te lang geduurd.

woensdag 9 november 2011

Poetsvrouw schrobt deel van kunstwerk van 800.000 euro weg.


Dit bericht stond vorige week in de krant.
Het "kunstwerk" van Martin Kippenberger bestaat uit een menshoge toren van houten balken. In het midden onderaan staat een bak, met een witte kalkvlek.
Een ijverige poetsvrouw poetste die kalkvlek weg.
En nu maar lacherig doen om die poetsvrouw.
Ja, zeg.
Een bak met een kalkvlek.
Komaan.
Ik hou veel van moderne kunst, en het mag best origineel zijn.
Maar, een bak met een kalkvlek...??
Die poetsvrouw heeft gelijk. Schrobben maar.
.
Het is niet de eerste keer dat er een "kunstwerk" weggeschrobd is. Enkele jaren geleden werd er ook al eens een grote vetvlek op de muur van een museum te lijf gegaan, met ontvettende producten.
Ik probeer me de ontsteltenis van de arme poetsvrouw voor te stellen, toen men haar vertelde dat dat een kunstwerk was, dat zij zojuist had weggepoetst.
Het mens zal er veel meer werk aan gehad hebben dan de "kunstenaar".
Arme poetsvrouwen en -mannen van deze wereld.
Ooit werd er ook eens een hoop rommel in een hoek van een museumzaal opgeruimd. Oei, ook dat was een kunstwerk.
.
Moraal van het verhaal : ambieer je een job als poestvrouw of -man : ga nooit nooit nooit in een museum poetsen.