Het vergeten kunstproject : Sporen op de Korenmarkt.

Twee jaar geleden kondigde het Mechelse stadsbestuur een nieuw project aan.
"Laat je spoor achter op de Korenmarkt".
Uitleg :
In de middeleeuwen was de Korenmarkt de draaischijf van de graanhandel van Mechelen. Na elke marktdag bleven er sporen van graan achter. Sporen van menselijke aanwezigheid en activiteit. Aan het begin van de 21e eeuw zullen er opnieuw sporen achterblijven op de Korenmarkt. De Duitse kunstenaar, Norbert Rademacher, vertrok immers vanuit dit gegeven bij de creatie van zijn kunstwerk "Sporen".

Het kunstwerk werd als volgt aangekondigd :
'Sporen' zal bestaan uit honderden kleine schijfjes die ingewerkt worden in de kasseien van de Korenmarkt. Elk schijfje krijgt een unieke tekening, ontworpen door iedereen die zijn spoor wil achterlaten. De graansporen worden in Rademachers kunstwerk vervangen door hedendaagse sporen in roestvrij staal. Ze zullen de grootte van een muntstuk hebben.
Net als de handelaars vroeger op de Korenmarkt voor sporen zorgden, wil Rademacher de hedendaagse mens aanzetten om mee een spoor na te laten. Hierbij biedt de kunstenaar aan Mechelaars de kans om dit te doen in de vorm van een individueel vormgegeven schijfje.
Laat je spoor na.
"Ontwerp/teken jouw spoor binnen de contouren van het afgebeelde schijfje. Na betaling van 10 euro wordt jouw ontwerp gegraveerd in een schijfje en samen met de andere sporen uitgestrooid over het plein. Jouw spoor maakt dan deel uit van Rademachers kunstwerk, dat vanaf 2011 zal blinken op de Korenmarkt.

Alle sporenontwerpers worden uitgenodigd op de officiële inhuldiging van het vernieuwde plein en ze ontvangen een certificaat dat hun spoor bijdroeg aan het werk."



Het leek mij een mooi en interessant initiatief. Dus ontwierp ik mijn eigen spoor en stuurde ik mijn ontwerp in.

In de loop van de twee jaren die volgden, kreeg ik twee keer een mail met de mededeling dat de opening van het plein een beetje vertraging had opgelopen.

De Korenmarkt is ondertussen al lang helemaal klaar, maar aan het kunstwerk dacht men niet meer...
54 Mechelaars hadden een spoor ontworpen (minder dan men had voorzien), doch niemand ontving een uitnodiging voor de inhuldiging.

Nadat verscheidene ontwerpers zich vragen begonnen te stellen, heeft men onlangs eindelijk aan elke ontwerper een "certificaat" gestuurd. Maar van een feestelijke opening hebben we niets gehoord.
"De officiële opening werd "niet weerhouden" door het college van burgemeester en schepenen."

Als je op de Korenmarkt heel goed zoekt, zie je inderdaad enkele sporen liggen.
Je moet echt heel goed kijken !
Het mijne heb ik nog niet gevonden.
Het stadsbestuur verzekerde ons dat er geen enkel spoor onder een vast element, zoals het frietkot, ligt...
Er zijn al wel enkele schijfjes verdwenen. Zo heel goed lagen ze dus niet vast. Waarschijnlijk is mijn schijfje zo'n verdwenen spoor.

Er staat daar nergens een bordje met wat uitleg over het kunstwerk. Geen mens weet wat die schijfjes betekenen, àls ze ze al zien liggen.

Dit is ongetwijfeld het meest onopvallende kunstwerk van de hele stad, of misschien wel van het hele land.

"Bart Cannaerts beledigt Afrikaan"

Schitterend filmpje, voor de campagne van 11.11.11.

Geacteerd, maar net echt.

Het publiek bestaat uit figuranten, die gevraagd waren om te lachen.

De boodschap is echter wel duidelijk, en daar gaat het om.

47 jaar geleden

Elsje -)

Zeg nu zelf : dat ziet er toch wel een heel braaf meisje uit.

De nobelprijs voor de vrede gaat dit jaar naar :

DE EUROPESE UNIE.

't Is maar wat je onder "vrede" verstaat.

Vrede, als een toestand van (innerlijke) rust.
Of : het tegendeel van oorlog en wapengekletter.

Iemand die de nobelprijs voor de vrede wint, moet volgens mij toch iemand zijn die conflicten op een rustige en vredevolle manier tracht op te lossen.

Volgende beelden tonen een ander verhaal :

Naar zee geweest, dit weekend.

Het was er nog mooi weer.
En,... er stond een nieuw (zeer opvallend) modern kunstwerk.
De meningen zijn nogal verdeeld, over dit 'kunstwerk'.
Oordeel zelf :

Opvallend is het wel.
En, naar mijn mening, nogal storend.

Wat mensen zeggen en wat mensen bedoelen.

Het blijft moeilijk.
Elke dag opnieuw word ik ermee geconfronteerd. Mensen zeggen iets, maar bedoelen iets anders. Er wordt zo veel verkeerd begrepen.
In een gewoon gesprek kan je je nog een beetje richten op de klankkleur en de mimiek van de spreker. Bij de schriftelijke taal heb je alleen de tekst ; en die staat daar, zwart op wit. Vandaar dat mails zo makkelijk wrevel veroorzaken.
Je ziet de mimiek niet, je hoort geen stem, je ziet alleen maar die tekst.
Dus moet je in mails nog veel meer op eieren lopen dan in het echte leven.
Mensen zijn zo snel beledigd.

Het draait allemaal om sociologie.
Hoe ga je met mensen om ? Hoe verplaats je je in je medemens ?
Het is een levenslange zoektocht.
Ikzelf dacht dat ik, als vijftiger, al aardig wat bijgeleerd had inzake mensenkennis. Maar toch moet ik soms nog vaststellen dat ik iets of iemand totaal verkeerd heb ingeschat.
Het blijft hoe dan ook aartsmoeilijk...
Vooral omdat, in onze dolgedraaide wereld, de meeste mensen geen tijd en (vooral) geen zin hebben om zich te verdiepen in sociologie of in de psychologie van andere mensen.
Zij vinden het allemaal te vermoeiend.

Sociale contacten zijn wel aangenaam, en iedereen heeft er behoefte aan. Maar als het allemaal zo ingewikkeld is, denk je soms dat het makkelijker is om gewoon zo weinig mogelijk sociaal contact te hebben.
Vandaar dat ik echte éénzaten heel goed begrijp. "Pfff, wat een gedoe. Laat het al maar zo. Het enige wat ik vraag is om met rust gelaten te worden. Ik laat zelf toch ook iedereen met rust."
Maar natuurlijk zit een mens zo niet in elkaar. De homo sapiens is nu eenmaal een sociaal wezen, een kuddedier. Het komt er op aan het juiste evenwicht te vinden. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere.
Heel veel mensen beperken zich tot oppervlakkige sociale contacten, wegens gebrek aan vertrouwen in hun medemens ; wegens te vaak gekwetst.
Mijn jeugdidool, Boudewijn De Groot, zong het al : "... omdat ik nu wel weet : je kunt op niemand bouwen ; je kunt geen mens vertrouwen. Dus droom ik maar. Dus droom ik maar. En vergeet."

Herinneringen

Eergisteren was een belangrijke dag. Ik zou mijn klasgenootje, Karin, terugzien na meer dan dertig jaar. (Oei, wat word ik oud.) Dankzij facebook hebben wij elkaar teruggevonden. Wij twee zaten in Tildonk op internaat. We waren de enige twee internen van onze klas. Dat schept natuurlijk automatisch een band...
We spraken dus af om zeker eens samen te komen.
En wat kan je bij een eerste reünie beter doen dan eens een bezoekje brengen aan je oude school ?
Dus wij samen naar Tildonk.
De schoolpoort stond open (want het was een gewone schooldag), dus wij stapten vrolijk naar binnen. We wilden het daar allemaal eens terugzien.
Wat kwamen er veel herinneringen in ons op !
Weet je nog dit ? Weet je nog dat ?
En wat we allemaal hadden uitgespookt... Al bij al waren wij wel heel brave leerlingen, hoor.
Natuurlijk bleef ons wandelingetje binnen het domein niet onopgemerkt. Vier keer zijn we aangesproken met de vraag of ze ons konden helpen en wat we aan 't zoeken waren.
Maar als we uitlegden dat we oud-leerlingen waren, die uit pure nostalgie eens kwamen kijken, was het ok. Op het einde kwam de onderdirecteur himself nog een praatje maken en wat uitleg geven. De school is fel uitgebreid. Er zijn daar nu ook veel meer afdelingen. Het klooster zelf wacht op restauratie. Alle nonnen zijn er weg. Er leven er nog een paar, maar die wonen nu elders.
Ik had er op het internet al iets over gelezen. De hele site werd een tijdje geleden verkocht aan KVLV voor een symbolische euro. Men gaat er een "belevingscentrum over de eerste wereldoorlog" van maken. Het is belangrijk erfgoed.
De slaapzalen zijn wel verdwenen, en een mooie gang naast de art-nouveau-zaal, is weg.
Maar sommige delen zullen dan toch gered worden.
Het klooster van Waver is wel veel chiquer, maar dat van Tildonk is ouder. Tildonk was het "moederhuis" van de Ursulinen...